van Lieuwe Koopmans

Ons land zit intelligent op slot.

Sinds een aantal weken leven we in een surreële wereld.
Ons land zit intelligent op slot, we houden 1,5 meter afstand van elkaar, mensen worden (ernstig) ziek en overlijden en de economie van Nederland (en de wereld) staat op de rand van een ongekend diepe recessie.
STILTE
En ondertussen kunnen we vanuit het Stadsklooster Haarlem haast zeggen 'Missie geslaagd'. Immers de drie kernthema's van het SKH worden in deze tijd bijna gerealiseerd. Er is in onze stad sprake van een zeldzame 'Stilte'. De winkels zijn dicht, de binnenstad is leeg en ook elders is het leven vertraagd of tot stilstand gekomen.
SCHOONHEID
Er is ruimte voor 'Schoonheid'. Op mijn dagelijkse wandelingen in en rondom de stad zie ik de bomen bloeien, de vogels die hun nesten bouwen en door de rust ontstaat ook meer aandacht voor de pracht van onze stad; de oude historische gebouwen,
de parken, landgoederen, polders en duinen rondom ons. Daarnaast is de lucht ongekend schoon en helder in deze tijd. Dagelijks ontmoet ik mensen die daar van genieten.
AANDACHT
Ook is er  'Aandacht' voor elkaar. Overal  zie ik initiatieven ontstaan van buren die elkaar helpen, jongeren die boodschappen doen voor ouderen, kerken, die zich bekommeren om hun leden, kerkgebouwen die opengesteld zijn, hulplijnen van tal van maatschappelijke instellingen. Ik zie samenwerking bloeien tussen Stem in de Stad en het Open Huis, die de handen ineenslaan ten behoeve van mensen aan de onderkant van de samenleving. Ik zie ook veel kleinere signalen; kinderen die stoepkrijttekeningen maken voor ouderen op straat, mensen die hun oude beren van zolder halen en in de vensterbank zetten om kinderen op 'berenjacht 'te laten gaan (en ik doe zelf mee).

Daarmee wordt een beeld werkelijkheid;
de metafoor van de 'Stad als Klooster'.


En toch knaagt er iets, de hele dag door. Het zit in de mensen,
die het verbod op nabijheid hebben uitgebreid met een verbod op oogcontact of een vriendelijke groet. Het zit in de oude mensen die ik 's ochtends voor achten al naar de supermarkt zie gaan met hun rolwagen om snel hun boodschappen te halen. Ik hoor het wanneer een jongen in de straat voor de derde opeenvolgende dag knalharde muziek uit zijn boxen laat klinken. Het zit ook in de ontmoeting met goede vrienden, die ik normaal gesproken omhels en kus en nu toezwaai of toespreek via Skype, Zoom of welk sociaal platform dan ook. Ik ontmoet het in mijn eigen sluimerende angst om besmet te raken en ernstig ziek te worden. Ik kom het tegen in mijn twijfel of ik mijn ernstig zieke broer kan bezoeken. Ik word er mee geconfronteerd als ik contact heb met collega's, die zich zorgen maken of zij straks nog werk zullen hebben. Zo zit ik vol met ambivalente gedachten en gevoelens.

In Trouw stonden twee weken geleden drie interviews met mensen die al eerder in hun leven vrijwillig gekozen hebben voor isolement; een kloosterzuster, een boeddhistische monnik en,
ik meen, een kluizenaar.  Wat opviel in hun verhalen was dat zij alle drie de ambivalentie kenden. En dat voor alle drie het antwoord was gelegen in het vinden van een ritme; een dagelijks patroon van herhalende activiteiten. Niet nieuw, maar wel helpend voor mij. Het verdiept mijn denken over de betekenis van de activiteiten die we vanuit het Stadsklooster willen aanbieden.
Die hebben allen te maken met ritme, een zich herhalend patroon van activiteiten, door de dag,  de week en door het jaar heen.
Het helpt mij ook in het structureren van mijn dagen; Chikung in de vroege ochtend, een inspirerend boek, op dit moment Dietrich Bonhoeffer over 'overgave en verzet',  ontbijt met de krant,
een aantal uren werken en dan een lange wandeling.
's Avonds bijpraten met mijn partner, dikwijls een spelletje en dan nog een paar uur lezen. Het helpt mij de spanning van mijn eigen interne dialogen binnen de perken te houden. Het helpt mij ook op een constructieve manier naar de toekomst te blijven kijken. En stilletjes verheug ik mij dan op de maandagochtend in de Bavo die hopelijk over enige tijd weer gaan komen. In een groep in stilte de week beginnen. Alhoewel in stilte? De stad ontwaakt! Flessencontainers worden geleegd, veegmachines ruimen het zwerfafval op en de meeuwen krijsen opgelucht.

Lieuwe Koopmans