Pas als je stilstaat, kun je verder - Tom de Haan

Blog van Tom de Haan over bezinning

Pas als je stilstaat, kun je verder

Op 6 oktober was het nationale bezinningsdag. Dat is mooi, want stadsdominee Tom de Haan is van de bezinning. Hij merkt op hoe groot en tegelijk ongrijpbaar de invloed van de coronacrisis op ons innerlijk leven én ons samenleven is. Hij bezint.

We hadden als kerken eindelijk manieren gevonden om op zondagochtend in Haarlem goed en veilig kerkdiensten te vieren, zonder zingen, met afstand en soms ook met mondkapjes. Met het besluit van de overheid om maximaal dertig mensen toe te laten in een kerkdienst, is onze werkzame manier van de baan. Tegelijk ben ik blij met de stiltemeditaties van het Stadsklooster Haarlem die nu in veel kerken doordeweeks nog steeds te bezoeken zijn, omdat hier kleine groepjes probleemloos kunnen samenkomen, zonder contact, maar toch in elkaars aanwezigheid. En dat laatste wordt steeds meer bijzonder nu maatregelen weer worden aangescherpt.

Waar ik bezinning voor nodig heb, is om erachter te komen wat deze tijd met mij zelf doet, en met ons. En dan bedoel ik jou dus ook. Voor sommigen zijn er opeens problemen: ziekte, dingen moeten afzeggen, geen feestje kunnen geven, al weken niet op stap geweest en daten gaat ook lastig, of je wilt je laten testen maar vindt dat ook eng, of je gaat je baan verliezen, of je ziet je eigen bedrijf afglijden en moet personeel misschien gaan ontslaan.

 Anderen voelen dilemma’s over wel of niet mondkapjes bij het boodschappen doen, of je mag je kind dat voor het eerst naar school gaat niet naar binnen brengen, of je hebt je vader of moeder of opa of oma al heel lang niet bezocht, of een dierbare is al overleden aan de gevolgen van het virus. Ach, vul het zelf maar aan, en vergeet dan ook niet de dagelijkse berichten over cijfers van besmetting en de ernst van COVID-19.

Al die dingen landen ergens in je binnenste en moet je een plekje geven, anders zoekt het zelf wel een plekje. Als dat gevoel zelf een plekje moet zoeken, dan vertaalt dat vaak in een gevoel dat ergens tussen angst of boosheid in zit. Daar is op zich niets mis mee en niet meer dan logisch, behalve dat angst en boosheid nu precies verbinding met de mensen om je heen in de weg staan. Angst en boosheid sluiten je op en maken je alleen.

Oftewel de kunst in deze tijd is om verbonden te blijven met de mensen om je heen. Niet alleen over anderhalve meter en door mondkapjes en plexiglas heen, maar ook nog eens door over onze eigen angst en boosheid heen te stappen. Daar kunnen we allemaal wel een hoop vertrouwen, hoop en liefde bij gebruiken.