Ik kan je ook in stilte spreken

Ik wil geen andere, vreemde taal. Ik wil toekomen aan echte woorden die er toe doen. En ik zoek mensen die stilzwijgend begrijpen.

Het moderne leven is lawaaiig, een soort dagelijkse finale van het Eurovisie Songfestival, met allerlei klanken, stemmen, jingles, tunes, muzak, gepingel en getingel. En alle lawaai van buiten zit ook van binnen. Want als het eindelijk wel stil is, gaan de stemmen in je hoofd door of zetten we een van de vele apparaten aan waardoor we met de wereld in contact willen zijn. Stel je voor dat het echt stil zou zijn!

Als ik u in stilte wil spreken, bedoel ik niet dat ik met u wil chitchatten, aan smalltalkwil doen of gossipverspreiden. Alleen al die Engelse woorden zouden ons wantrouwig moeten maken. Ik wil geen andere, vreemde taal. Ik wil toekomen aan echte woorden die er toe doen. En ik zoek mensen die stilzwijgend begrijpen. 

Begrijpen dat het leven complex is, dat je niet zomaar weet hoe het moet, dat je moet leren omgaan met je macht maar ook met je onvermogen, dat je niet het centrum van de wereld bent en er tegelijk toch mag zijn, dat dit leven een theater is waarin je een rol speelt of een school waarin je lessen leert. 

Weet ik het? Nee natuurlijk. Maar er bestaat volgens mij een welsprekende stilte. En die stilte is heel leerzaam. Stil dus nu!